De bizons

De rotsblokken die bizons heten
zo oud en onvergetelijk als hun baard
massieve schouders hellend naar een sluike staart
staan bij de hoge ruif van ’t hooi te eten.

Een bosje saterkrullen op hun hoofd
en koeie-ogen als een meisjesdroom
hun neusgaten blazen twee wolkjes stoom
een sein dat de vulkaan niet is gedoofd.

Nu denkt u vast dat ik navrant verwoord
het afslachten van die enorme bizonlijven
hun bijna-uitroeiing door massamoord

Maar daarvoor moet u andere auteurs opslaan*
ik wilde hier alleen maar kort beschrijven
hoe ik de bizons bij de ruif zag staan.