Winter in Nieuw-Amsterdam

Ik droom de palmen weg van het bevroren venster
dat vast blijft steken in bitumen en beton
de tijd versmelt en druppelt zacht op drie hoog achter
in het verlopen zand van mijn Atlantisch strand.

Ik spoor de kuiltjes, tien gekarteld boven aan
niet dicht te slibben als mijn denken en het raam
de vorm te houden van het toch maar voorwaarts gaan
ondanks de ijsbloem op mijn zondoorgoten ziel.