Rob van Essen

Bijna een jaar geleden zou Rob van Essen naar de Literaire Salon komen.  Maar Van Essen werd ziek, Toine Heijmans bleek op het laatste moment bereid hem te vervangen.

Van uitstel komt dit keer geen afstel. Van Essen stapt alsnog in Brussel, waar hij tegenwoordig woont, op de trein om in de Literaire Salon op te treden. Inmiddels is een nieuwe roman verschenen. We gaan het uitgebreid hebben over De grote schoonmaak, een boek dat minstens zo vreemd is als het voorafgaande. Zoals wel vaker zijn er autobiografische elementen te herkennen. De hoofdpersoon, Thomas, is - net als Van Essen zelf - een schoolverlater op drift. Als hij in een supermarkt gaat werken, heeft hij daar een buitengewone ervaring die zijn leven verandert. Uiteindelijk belandt hij in Amsterdam, waar hij filosofie gaat studeren. Dat geeft aanleiding tot veel rondhangen aan de zelfkant van de stad.

Een jaar geleden, toen Van Essen ook op deze plek werd aangekondigd, werd al gemeld dat de Plantagedichtheid van Ik kom hier nog op terug, zijn vorige roman, een extra reden was om hem uit te nodigen. Die roman speelt zich deels af tegen het decor van de Plantagebuurt en wijde omstreken. Ariejan Korteweg zal Rob van Essen interviewen over zijn jongste twee boeken.

Joost Baars

Joost Baars is dichter, essayist, maar ook boekverkoper bij boekwinkel Dolfijn op de Haarlemmerdijk. Hij schrijft over poëzie in vakbladen en vertaalt gedichten van onder anderen Joy Ladin en Gerard Manley Hopkins. 

Negen jaar geleden debuteerde hij met de bundel Binnenplaats. Hij won er meteen de VSB-Poëzieprijs 2018 mee. En hij werd genomineerd voor andere belangrijke poëzieprijzen (die hij misliep). Zijn gedichten werden vertaald in het Grieks, Spaans, Engels en Arabisch.

Zijn tweede, langverwachte bundel kwam deze zomer uit: Toen ik je kwijtraakte. Die titel roept associaties op met zeer persoonlijke poëzie. De gedichten van Joost Baars zijn dat ook, maar tegelijkertijd ontstijgen ze voluit het privé karakter en geven ze lezers de ruimte voor eigen vragen en invulling. Tal van momenten van kwijtraken, van verlies en rouw, van verbinding en opgenomen zijn, komen in de bundel aan bod. Soms zo helder als water, soms zo duister als de kosmos. (En omgekeerd, zo helder als de kosmos, zo duister als water.)

Jos van Hest gaat in gesprek met Joost Baars over zijn laatste bundel. Over de titel, over rouw, mystiek en muziek, over taal die tekortschiet en waarmee je het toch moet doen. Waarom steek je in een kerk voor een geliefde dode een kaars aan, ook al geloof je niet in God? Waarom duurde het zo lang voordat die tweede bundel er kwam? Is poëzie een geloof? Is kwijtraken ook ontkiemen?